27.03.2011

Ετήσια Γενική Συνέλευση της Ιεραποστολικής Συνοδοπορίας

 

Με επιτυχία και μεγάλη συμμετοχή μελών και φίλων της «ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΙΑΣ» πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή, στο Πνευματικό Κέντρο της Μητροπόλεώς μας, οι εργασίες της  ετήσιας Γενικής Συνελεύσεως του Συλλόγου με την πατρική ευλογία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεγάρων και Σαλαμίνος κ. Βαρθολομαίου. Η εκδήλωση ξεκίνησε με την προσφώνηση της προέδρου του Συλλόγου, κας Αικατερίνας Αλεξίου, η οποία αναφέρθηκε λεπτομερώς στο επιτελούμενο έργο και τα πεπραγμένα του έτους 2010. Ανέλυσε τον προϋπολογισμό του 2011  και ευχαρίστησε όλους τους παρευρισκομένους για την παρουσία τους· τα μέλη του Συλλόγου για την αδιάλειπτη συνδρομή στους, ιδιαιτέρως δύσκολους εξ αιτίας της οικονομικής δυσπραγίας, καιρούς που διανύουμε καθώς και όσους συμβάλλουν οικονομικά συμμετέχοντας στις εκδηλώσεις και δραστηριότητες του Συλλόγου. Μετά την ανάγνωση και έγκριση της Έκθεσης της Εξελεγκτικής Επιτροπής και την απόφαση για την τροποποίηση του Καταστατικού, το λόγο έλαβε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καμερούν, κος Γρηγόριος ο οποίος αφού ευχαρίστησε και αυτός με τη σειρά του, εξήγησε το πόσο πολύτιμη είναι η προσφορά των μελών του Εκκλησιαστκού, Ιεραποστολικού  και Φιλανθρωπικού Συλλόγου «ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΙΑ» σε ανθρώπους που οι δύσκολες συνθήκες ζωής και διαβίωσης τους αποδεκατίζουν καθημερινά.  Σημείωσε δε, ότι ο ίδιος αποτελεί φορέα της ευγνωμοσύνης των δοκιμαζομένων συνανθρώπων μας στην Αφρική οι οποίοι έχουν εναποθέσει εξ ολοκλήρου τις ελπίδες τους στην Ορθόδοξη  Εκκλησία.

Ακολούθησε η ιδιαζόντως ενδιαφέρουσα όσο και περιεκτική ομιλία με θέμα: «Η ΕΥΡΥΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» από τον προσκεκλημένο ομιλητή π. Βασίλειο Θερμό, ψυχίατρο και θεολόγο, Διδάκτωρα του Τμ. Κοινωνικής & Ποιμαντικής Θεολογίας του Παν. Αθηνών.

Η όλη προβληματική που ανέπτυξε ο π. Βασίλειος σχετίζεται με τα φαινόμενα παθογένειας που ενδημούν σε ορισμένους «ορθόδοξους» κύκλους. «Έχω συναντήσει αδελφούς μας να μιλούν για ορθοδοξία με ένα τρόπο πού, σκέφτομαι, αν εγώ ήμουν άσχετος με την ορθοδοξία και άκουγα να μιλούν έτσι για την ορθοδοξία δε θα ήθελα να τη γνωρίσω. Συχνά, έχω την αίσθηση ότι αυτό που ονομάζουμε ορθοδοξία είναι πολύ μικρό-στενό, δεν είναι ευρύχωρο, δε χωράει πολλούς μέσα σύμφωνα πάντα με τα λόγια κάποιων…», ανέφερε χαρακτηριστικά στο εισαγωγικό μέρος της ομιλίας του.

Εν συνεχεία, ο ομιλητής λαμβάνοντας αφορμή από τον εορτολογικό κύκλο της Μ. Τεσσαρακοστής και κάνοντας αντιπαραβολή της Αναστηλώσεως των αγίων Εικόνων, κατά το τέλος της Εικονομαχίας, με την προσωπική Αναστήλωση-Ανάσταση που είναι δυνατή για τον καθένα μας χάριν της Αναστάσεως του Χριστού, τόνισε ότι η ορθοδοξία είναι ευρύχωρη, «χωράει τους πάντες-όχι τα πάντα», γιατί ακριβώς για ΟΛΟΥΣ σταυρώθηκε ο Χριστός!!! «Όταν μιλάμε για ευρυχωρία της ορθοδοξίας μιλάμε στην πραγματικότητα για συνέχιση του έργου του ίδιου του Χριστού που είναι κατ’ εξοχήν ευρύχωρο», τόνισε εμφαντικά…

Στο κύριο μέρος της ομιλίας του, ο π. Βασίλειος αναφέρθηκε σε εκείνα τα «σημεία που δοκιμάζεται η ευρυχωρία της ορθοδοξίας», στις ποικίλες δηλαδή εκφάνσεις και εκφράσεις της «στενόκαρδης» σκέψης, της απόρριψης της διαφορετικότητας, της απάνθρωπης κρίσης και, εν τέλει, της  εξουθένωσης του άλλου υπό το πρόσχημα της ορθοδοξίας και μάλιστα της πλέον ακραιφνούς… Τέσσερα ήταν τα σημεία στα οποία εστίασε και τα οποία ανέπτυξε ο ομιλητής:

  1. Ο τοπικισμός και ο εθνικισμός. Η τοπική ή η εθνική ταυτότητα, αντιστοίχως, προτάσσονται της χριστιανικής. Το φυσικό γεγονός της αγάπης προς την πατρίδα, που είναι όντως καλό γιατί προσδίδει στον άνθρωπο ταυτότητα, διαστρέφεται και γίνεται περιφρόνηση προς όλους τους άλλους τόπους ή έθνη. Η αγάπη προς την πατρίδα πρέπει να εκκλησιαστεί δηλ. η ταυτότητα η τοπική ή η εθνική οφείλει να τεθεί σε δεύτερη μοίρα και να προταχθεί η χριστιανική. «Το πρόβλημα του εθνικισμού και του τοπικισμού είναι ότι ξεχνούν τον παγκόσμιο χαρακτήρα της Σωτηρίας, ξεχνούν ότι ο Χριστός ήρθε για ΟΛΟΝ τον κόσμο, για να στάξει τη Χάρη της θεότητας στις φθαρμένες εικόνες ΟΛΩΝ των ανθρώπων και ΟΛΩΝ των λαών και πολιτισμών».
  2. Η Ιεραποστολή. «Μέχρι τώρα η Ιεραποστολή κινήθηκε ως μονόλογος. Μονόλογος της χώρας που κάνει Ιεραποστολή, της Ελλάδος εν προκειμένω, προς άλλες χώρες και πολιτισμούς. Μήπως ποτέ μπορεί να λειτουργήσει και αντίστροφα; Μήπως έχουμε κάτι να ακούσουμε ή να πάρουμε από τους άλλους πολιτισμούς;», ήταν μερικά ερωτήματα για προβληματισμό πάνω στο δεύτερο σημείο.
  3. Οι επιστήμες και η διανόηση. Στο τρίτο αυτό πεδίο ο π. Βασίλειος αναφέρθηκε στην ύπαρξη φοβικών φαινομένων απέναντι στις επιστήμες και τη διανόηση. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα έφερε τους μεγάλους πατέρες του 4ου αιώνα και τη συστηματική τους ενασχόληση με τις επιστήμες και τη φιλοσοφία. Οι πατέρες ως ελεύθεροι και ολοκληρωμένοι άνθρωποι μελετούν, αποκτούν θύραθεν παιδεία και το ίδιο συνιστούν και στους άλλους. Σε αντίθεση προς τους πατέρες, στη σημερινή εποχή: «όχι να διαβάσει κανείς φιλοσοφία ή άλλες επιστήμες, αλλά μερικές φορές υπάρχουν “εκκλησιαστικοί” χώροι που δεν επιτρέπουν να διαβάσεις βιβλία που ανήκουν σε άλλο εκκλησιαστικό χώρο μήπως μολυνθείς από έναν άλλο τρόπο σκέψης».
  4. Η Συνοδικότητα. «Η Συνοδικότητα είναι η αντίληψη ότι, επειδή η ανθρώπινη φύση είναι ποικίλη και πολύπλοκη-πολύπλευρη, την αλήθεια δεν μπορεί να την εκφράσει ένας». Εξ αιτίας, λοιπόν, του ατελούς και πεπερασμένου της ανθρωπίνης φύσης οφείλουμε να διαλεγόμαστε και να ακούμε, ειδικά μέσα στο χώρο της Εκκλησίας, τον άλλον, που ίσως κάτι χρήσιμο και διαφορετικό έχει να προτείνει. Αν’ αυτού «ισχυρογνωμοσύνη, εμμονή, φατριασμοί, παραταξιακότητα, παρασκήνια και χίλια δυο άλλα τέτοια φαινόμενα όπου δείχνουν σαν να θέλουμε να στενέψουμε την ορθοδοξία στα όρια των δικών μας δυνατοτήτων και αντιλήψεων».

«Έτσι, λοιπόν, η ορθοδοξία μας είναι ευρύχωρη, επειδή η Εκκλησίας μας είναι ευρύχωρη, και η Εκκλησίας είναι ευρύχωρη επειδή ευρύχωρος είναι ο Χριστός και χωράει τους πάντες, έχει λάβει ΟΛΗ την ανθρώπινη φύση πάνω Του. Ο Χριστός και η Εκκλησία επομένως, καλεί τον κόσμο, χωρά τον κόσμο, δέχεται τον κόσμο με σκοπό να γίνει Εκκλησία ο κόσμος. Γι΄ αυτό υπάρχει η Εκκλησία για να απευθύνεται προς τον κόσμο και ο κόσμος να έρχεται προς αυτήν και να γίνεται Εκκλησία. Έχει όρια η Εκκλησία∙ αυτό είναι Εκκλησία, αυτό δεν είναι, αλλά τα όρια είναι για μας, για την ατέλειά  μας. Τα όρια της Εκκλησίας δεν ισχύουν για τον Θεό. Η Χάρη του Θεού δρα και εκτός Εκκλησίας∙ γι’ αυτό βρίσκει ανθρώπους και συνεργάζεται μαζί τους, έστω και αν ακόμα αυτοί οι άνθρωποι δεν το ξέρουν. Υπάρχουν χριστιανοί που δεν το ξέρουν και συνεργάζονται με τη Χάρη του Θεού. Άλλωστε, αν το άγιο Πνεύμα δεν δρούσε στους ανθρώπους εκτός Εκκλησίας κανείς δε θα άφηνε τον έξω κόσμο για να μπει στην Εκκλησία. Είναι το άγιο Πνεύμα που τους σπρώχνει. Τόσο ευρύχωρος είναι ο Θεός ώστε να μη δεσμεύεται από τα όρια της Εκκλησίας που ο ίδιος έφτιαξε…».

Το πέρας της ομιλίας ακολούθησε ενδιαφέρουσα συζήτηση και διάλογος πάνω στο θέμα της ομιλίας. Τέθηκαν ποικίλα ερωτήματα, ζητήθηκαν περαιτέρω διευκρινήσεις, έγιναν κριτικά σχόλια και προτάθηκαν μέθοδοι και πρακτικές θεραπείας της πάσχουσας αντίληψης ορισμένων για την Ορθοδοξία.

 

 

 

 


Back to Top